کوه و میذارم روشونم

                                                 رخت هرجنگ ومیپوشم

         موج وازدریامیگیرم

                                                  شیره ی سنگ و میدوشم

         میارم ماه وتو خونه

                                                       میگریم بادونشونه

           همه ی خاک زمین و

                                                        میشمرم دونه به دونه

اگه چشمات بگن آره

                                    هیچکدوم کاری نداره

حضرت حیدر به نام فاطمه حساس بود

خلقت ازروزازل مدیون عطریاس بود

ای که ره بستی میان کوچه ها برفاطمه

گردنت را میشکست آنجا اگرعباس بود

اگه تو ماه محرم بازم آپ کردم سعی میکنم بازم ازاین شعرای زیبا بذارم

کنار آشنایی تو آشیانه میکنم

فضای آشیانه را پرازترانه میکنم

کسی سوال میکند به خاطرچه زنده ای

ومن برای زندگی تو را بهانه میکنم

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین

خواب دیدم مرده ام                  خواب دیدم خسته وافسرده ام

روی من خروارها از خاک بود         وای قبر من چه وحشتناک بود

تامیان گوررفتم دل گرفت            قبر کن سنگ لحدرا گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود            غرق وحشت سوت وکوروتنگ بود

ترس بودووحشت تنهاشدن            پیش درگاه خدا رسوا شدن

هرکه آمدپیش حرفی راندورفت       سوره ی حمدی برایم خواندورفت

ناله میکردم ولیکن بی جواب          تشنه بودم در پی یک جرعه آب

آمدند ازراه نزدم دوملک                تیره شد درپیش چشمانم فلک

یک ملک گفتابگونام توچیست           آن یکی فریادزد رب تو کیست

ای گنهکار سیه دل،بسته پر               نام اربابان خود یک یک ببر

گفتنم عمرخودت کردی تباه             نامه ی اعمال تو گشته سیاه

ما که ماموران حق وداوریم               نک توراسوی جهنم میبریم

ناامید ازهرکجاودل فکار                   میکشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغازشد               ازجنان درهای رحمت بازشد

مردی آمدازتبار آسمان                   نورپیشانیش فوق کهکشان

گیسوانش شط پرجوش وخروش          دررکابش عرشیان حلقه به گوش

لب که نه سرچشمه آب فرات          بین دستش کائنات وممکنات

برسرش دستمال سبزی بسته بود        بردلم مهرش عجب بنشسته بود

کی به زیبایی او گل میرسید              پیش اویوسف خجالت میکشید

درقدوم آن نگارمه جبین                  ازجلال حضرت حق آفرین

دوملک سررابه زیرانداختند               بال خودرافرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتنداین زمزمه          آمده اینجا حسین فاطمه

صاحب روزقیامت آمده                 گوئیا بهرشفاعت آمده

سوی من آمد مرا شرمنده کرد           مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت: آزادش کنید این بنده را         خانه آبادش کنید این بنده را

اینکه اینجا اینچنین تنهاشده               کام او باتربت من واشده

اینکه میبینیددرشوراست وشین         ذکرلالاییش بوده یاحسین

خویش رادرسوز عشقم آب کرد        عکس من رابردل خودقاب کرد

بارهابرمن محبت کرده است           سینه اش راوقف هیئت کرده است

سینه چاک آل زهرا بوده است       چای ریز مجلس مابوده است

اینکه درپیش شماگردیده بد           جسم وجانش بوی روضه می دهد

باادب درمجلس مامی نشست      اوبه عشق من سرخودراشکست

پرچم من رابه دوشش می کشید       پابرهنه درعزایم می دوید

   اقتدابرخواهرم زینب نمود          گاه میشدصورتش برمهرم کبود

نذر عباسم به تن کرده کفن           روزتاسوعاشده سقای من

تا که دنیا بود ازمن دم زده            اوغذای روضه ام را هم زده

بارها لعن امیه کرده است              خویش رانذر رقیه کرده است

گریه کرده چون برای اکبرم              باخوداورا نزد زهرا می برم

هرچه باشداوبرایم بنده است          اوبسوزد صاحبش شرمنده است

درمرامم نیست اوتنها شود             باعث خوشحالی اعداشود

درقیامت رنگ وبویش میدهم          پیش مردم آبرویش میدهم

بازبالاتر به روز سرنوشت               می شود همسایه من دربهشت

آری،آری آنکه پابست من است     نامه ی اعمال او دست من است

محرم نزدیکه ، کاش امسالمون با پارسالمون فرق داشته باشه کاش بتونیم که برای یه بارم که شده این ماه رو درست درک کنیم  و خیلی ازکاشکی هی دیگه

کاش بتونیم حسینی زندگی کنیم

اگه بی هوا کسی وارد زندگیت شد ؛ بدون کار "خدا" بوده ! , اگه بی محابا دلها قبل از دستها بهم گره خورد ؛ بدون کار "خدا" بوده ! , اگه گریه هات تو خنده غفلت دیگران شنیده نشد تا خورد نشی ؛ بدون تنها محرمت "خدا" بوده , حالا هم اگه دلت شکسته و بغض تنهائی خفت کرده ؛ شک نکن تنها مرهمت "خداست" که ؛ از سر تواضع یه بهونه واسه نوازشت گیر آوورده ! آخه می دونی ؟ : " خدا" خیلی تنهاست

دیوارهای دنیا بلند است و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار. مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد. به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود. گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار . آن طرف حیاط خانه ی خداست. و آن وقت هی در می زنم، در می زنم، در می زنم و می گویم: « دلم افتاده توی حیاط شما، می شود دلم را پس بدهید

بروبچ ساموعلیک

 خوب هستید درسلامتیه کامل به سرمیرید؟

واقعا وقتی فوتبال نداره آدم سردرگمه نمیدونه بایدچی کارکنه به قول پارمیدا بایدبریم مگس پرونی

تیم ملیمون هم که گل کاشت برامون اونم دوتا تازه تیمه برای رده پونزدهم بوندس لیگا بوده حالا فکرکنیدمثلا بااین تیم پاشیم بریم جام جهانی اون ازانتخاب سرمربیمون بااون قیافش که فعلا فکرکنم داره منتفی میشه  اینم ازبچه های تیممون که همشون براخودشون مست وملنگ میزنن

هواهم که همچنان به صورت فا جعه باری  سرده لوله های آب ما یخ زده بود یه فلاکتی کشیدیم که نگو جاتون خالی

حالا هم یه خبرخوب برا بروبچ پرسپولیسی

مجیدفردوس خواننده آلبوم (الهه) که چندقطعه مستقل راهم باصدای اوشنیده ایم وکلیپ (پارتی) اورابه عنوان خواننده ای خوش سلیقه معرفی کرد،اخیراترنه ای رابه سفارش باشگاه پرسپولیس اجراکرده که قرار است درجشن های قهرمانی  پرسپولیس شاهد پخش آن باشیم

این قطعه به گونه ای اجراشده که قابلیت پخش ازصداوسیمارانیزداشته باشد . ترانه ی قهرمانی پرسپولیس راطهمورث پورشیرمحمد سروده است

منبع خبر : مجله ی اتفاق نو

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدارتو لبریز شدازجام وجودم

شرم آن عاشق دیوانه که بودم

درنهانخانه ی جانم گل یادتو درخشید

باغ صد خاطره خندید عطر صدخاطره پپیچید

یادم آمد....

که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم ودر آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر آن جوی نشستیم

توهمه راز جهان ریخته درچشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام ،بخت خندان وزمان رام

خوشه ی ماه فروریخته درآب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب وصحرا گل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آمد....

تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چندبراین آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است

تو که اکنون نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی ازاین شهر سفرکن

با تو گفتم....

حذرازعشق ندانم ، نتوانم

سفر از پیش تو هرگز

روزاول که نگاهم به تمنای توپرزد

چوکبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم ، نگسستم

بازگفتم....

که تو صیادی ومن آهوی دشتم

تابه دام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم

حذراز عشق ندانم ، نتوانم

سفرازپیش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشکی ازشاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد وبگریست

اشک در چشم تولرزید

ماه برعشق تو خندید

یادم آمد

          که

اگرازتو جدایی نشنیدم

پای دردامن اندوه نکشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب وشبهای دگر هم

بنگرفتی دگر از عاشق آزرده خبرهم

ونکردی دگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما.............

به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

تو به من میخندیدی

ونمیدانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

                                             سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب رادست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

                                سیب دندان زده ازدست تو افتاد به خاک

وتورفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار مکان

                                                میدهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا باغچه ی کوچک ما

                                         سیب نداشت

وای باران بارن

شیشه ی پنجره راباران شست

                                        ازدل من اما

                                         چه کسی نقش تورا خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

                                             می پرد مرغ نگاهم تادور

وای باران باران

                                          پر مرغان نگاهم راشست

                      دل من میسوزد

که قناری ها پربستند

که پرپاک پرستوهارابشکستند

                                          وکبوترها را

                                         آه کبوترهارا

دل من دردل شب

خواب پروانه شدن میبیند

                                    مهردرصبحدمان

                                   خرمن خواب مرا میچیند

با هر کدوم ازاین شعرها  خاطرات شیرین دارم یعنی به نظر خودم جزو بهترینا هستن ولی نمیدونم چرا  وقتی اولین بار این شعررو خوندم به دلم نشست وهیچ وقت هم از یادم نرفت

دیشب غزلی سروده عاشق شده بود

باچشم ودلی کبود عاشق شده بود

افتاد وشکست زیر باران پوسید

آدم که نکشته بود عاشق شده بود

اینم دوتا عکس باحال یکیش از افشین امپراطور یکیش هم از بچه های پرسپولیس که به یاد آیدین

عکسشو گرفتن

نیگا بچم احساساتش فوران زده

نمیدونم چرا نمیتونم آیدین رو فراموش کنم هرجا عکسشو میبینم دوست دارم بذارمش تو وبم

روحش شاد

 ( اخلاق ورزشکاری رو دارید)

در ضمن اینم بدونید اون سپاهانی های بی خاصیت روحیه ی بچه های مارو تضعیف کردن دوزار مهمون نوازی حالیشون نبود خودتون که دیدید چه جوری نارنجک انداختن تو تماشگرای پرسپولیس که باعث شد یه نفر هم بیناییشو ازدست بده

پس الان جاداره اینجا بگم