ارزش انسان به اندازه حرف هایی هست که برای نگفتن دارد

 نامه به حدی زیباست که هرچی بخونید از خوندن اون سیر نمی شوید و پی به شخصیت والای چارلی چاپلین میبرید. چارلی چاپلین یکی از نوابغ مسلم سینماست . او در زمانی که در اوج موفقیت بود با اونااونیل ازدواج کرد و از او صاحب۷ یا ۸ بچه شد ولی فقط یکی از این بچه ها که ژرالدین نام دارد استعدادبازیگری رااز پدرش به ارث برده و چند سالی است که در دنیای سینما مشغول فعالیت است و اتفاقا او هم مثل پدرش به شهرت و افتخار زیادی رسیده و در محافل هنری روی او حساب می کنند .چند سال پیش وقتی جرالدین تازه می خواست وارد عالم هنر شود ،چارلی برای او نامه ای نوشت که در شمار زیبا ترین و شور انگیزترین نامه های دنیا قراردارد و بدون شک هر خواننده یا شنونده ای را به اندیشه وادار می نماید..............

ژرالدین دخترم:

اینجا شب است ، یک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهیان بی سلاح خفته اند. نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت توانستم بی اینکه این پرندگان خفته را بیدار کنم ، خودم را به این اتاق کوچک نیمه روشن ،به این اتاق انتظار پیش از مرگ برسانم .من از تولیسدورم ، خیلی دور... اما چشمانم کور باد ، اگر یک لحظه تصویر تو را از چشمان من دور کنند . تصویر تو آنجا روی میز هست .  تصویر تو اینجا روی قلب من نیز هست. اما تو کجایی ؟ آنجا در پاریس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزلیزه" میرقصی . این را میدانم و چنانست که گویی در این سکوت شبانگاهی ، آهنگ قدمهایت را می شنوم و در این ظلمات زمستانی ،برق ستارگان چشمانت را می بینم. شنیده ام نقش تو در نمایش پر نورو پر شکوه نقش آن شاهدخت ایرانی است که اسیر خان تاتار شده است . شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسین آمیز تماشاگران و عطر مستی گلهایی که برایت فرستاده اند تو را فرصت هشیاری داد، در گوشه ای بنشین ، نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار . من پدر تو هستم، ژرالدین من چارلی چاپلین هستم .  
وقتی بچه بودی ، شبهای دراز به بالینت نشستم و برایت قصه ها گفتم . قصه زیبای خفته در جنگل ،قصه اژدهای بیدار در صحرا، خواب که به چشمان پیرم می آمد ، طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .من در رویای دختر خفته ام . رویا می دیدم ژرالدین ، رویا....... رویای فردای تو ، رویای امروز تو، دختری می دیدم به روی صحنه ، فرشته ای می دیدم به روی آسمان، که می رقصید و می شنیدم تماشاگران را که می گفتند: " دختره را می بینی ؟ این دختر همان دلقک پیره .اسمش یادته ؟ چارلی " . آره من چارلی هستم . 

من دلقک پیری بیش نیستم .
امروز نوبت تو است. برقص من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم ،و تو در جامه حریر شاهزادگان می رقصی . این رقص ها ، و بیشترازآن ،صدای کف زدنهای تماشاگران ، گاه تو را به آسمان ها خواهد برد. برو آنجا برو اما گاهی نیز بروی زمین بیا ، و زندگی مردمان را تماشا کن. زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچه های تاریک را ، که با شکم گرسنه میرقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد . من یکی ازاینان بودم ژرالدین ، و در آن شبها ، در آن شبهای افسانه ای کودکی های تو،که تو با لالایی قصه های من ، به خواب میرفتی ، و من باز بیدار می ماندم در چهره ی تومی نگریستم ،ضربان قلبت را می شمردم ،
و از خود می پرسیدم:
چارلی آیا این بچه گربه ، هرگز تو را خواهد شناخت ؟
 تو مرا نمی شناسی ژرالدین . در آن شبهای دور، بس قصه ها با توگفتم ، اما قصه خود را هرگز نگفتم . این داستانی شنیدنی است‌: داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترین محلات لندن آوازمی خواند  و می رقصید و صدقه جمع می کرد . این داستان من است .  من طعم گرسنگی را چشیده ام . من درد بی خانمانی راچشیده ام . از اینها بیشتر ، من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند ، اما  سکه صدقه رهگذرخودخواهی آن را می خشکاند ، احساس کرده ام.با اینهمه من زنده ام و از زندگان پیش از آنکه بمیرند نباید حرفی زد . داستان من به کار تو نمی آید ، از تو حرف بزنیم . 
به دنبال تو نام من است : چاپلین . 
با همین نام چهل سال بیشتر مردم روی زمین را خنداندم و بیشتر از آنچه آنان خندیدند ، خود گریستم .

ژرالدین در دنیایی که تو زندگی می کنی،تنها رقص و موسیقی نیست .
نیمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تأتر بیرون میایی،آن تحسین کنندگان ثروتمند را یکسره فراموش کن ، اما حال آن راننده تاکسی را که ترا به منزل می رساند ، بپرس ، حال زنش را هم بپرس....
و اگر آبستن بود و پولی برای خریدن لباس بچه اش نداشت ، چک بکش وپنهانی توی جیب شوهرش بگذار .
به نماینده خودم در بانک پاریس دستور داده ام ،فقط این نوع خرجهای تو  را ، بی چون و چرا قبول کند.امابرای خرجهای دیگرت بایدصورتحساب  بفرستی . گاه به گاه ، با اتوبوس ، با مترو شهر را بگرد . مردم را نگاه کن، و دست کم روزی یکبار با خود بگو :" من هم یکی از آنان هستم ." تو یکی از آنها هستی - دخترم ، نه بیشتر ،هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به آدم بدهد ، اغلب دو پای او را نیز می شکند . و وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه ، خود را برتر از تماشاگران
رقص خویش بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن ، و با اولین تاکسی
 خود را به حومه ی پاریس برسان . من آنجا را خوب می شناسم ، از قرنها پیش آنجا ، گهواره ی بهاری کولیان بوده است . در آنجا ،رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید .زیبا تر از تو ، چالاک تر از تو و مغرور تر از تو . آنجا از نور کور کننده ی نورافکن های تآتر " شانزلیزه " خبری نیست .نور افکن رقاصگان کولی ، تنها نور ماه است نگاه کن ، خوب نگاه کن . آیا بهتر از تو نمی رقصند؟
 اعتراف کن دخترم . همیشه کسی هست که بهتر از تو می رقصد .
همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند .و این را بدان که در
خانواده چارلی ، هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران یا یک گدای
کنار رود سن ، ناسزایی بدهد . من خواهم مرد و تو خواهی زیست . امید من آن است که هرگز در
 فقر زندگی نکنی ، همراه این نامه یک چک سفید برایت می فرستم .
هر مبلغی که می خواهی بنویس و بگیر .
اما همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی ، با خود بگو :
" دومین سکه مال من نیست .
 این مال یک فرد گمنام باشد که امشب یک فرانک نیاز دارد ."
جستجویی لازم نیست . این نیازمندان گمنام را ، اگر بخواهی ،
همه جا خواهی یافت .
اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم ، برای آن است که ازنیروی
 فریب وافسون این بچه های شیطان خوب آگاهم، من زمانی دراز در
 سیرک زیسته ام، و همیشه و هر لحظه، بخاطر بند بازانی که از روی
ریسمانی بس نازک راه می روند، نگران بوده ام،
 اما این حقیقت را با تو می گویم دخترم :
 مردمان بر روی زمین استوار، بیشتر از بند بازان بر روی ریسمان
 نا استوار ، سقوط می کنند . شاید که شبی درخشش گرانبهاترین
الماس این جهان تو را فریب دهد .
آن شب، این الماس ، ریسمان نا استوار تو خواهد بود ،
 و سقوط تو حتمی است .
شاید روزی ، چهره زیبای شاهزاده ای تو را گول زند، آن روز تو بند بازی
ناشی خواهی بود و بند بازان ناشی ، همیشه سقوط می کنند . دل به زر و زیور نبند، زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و خوشبختانه ، این الماس بر گردن همه می درخشد .......

.......اما اگر روزی دل به آفتاب چهره مردی بستی ، با او یکدل باش ،
به مادرت گفته ام در این باره برایت نامه ای بنویسد . او عشق را بهتر از
 من می شناسد. و او برای تعریف یکدلی ، شایسته تر از من است .
 کار تو بس دشوار است ، این را می دانم .

به روی صحنه ، جز تکه ای حریر نازک ، چیزی بدن ترا نمی پوشاند .
به خاطر هنر می توان لخت و عریان به روی صحنه رفت و پوشیده تر و
 باکره تر بازگشت . اما هیچ چیز و هیچکس دیگر در این جهان نیست
که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند .

برهنگی ، بیماری عصر ماست ، و من پیرمردم و شاید که
حرفهای خنده دار می زنم .

اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد
 که روح عریانش را دوست می داری.

بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد .
 مال دوران پوشیدگی . نترس ، این ده سال ترا پیر تر نخواهد کرد