پيمان ابدي براي هميشه ابدي شد

به جرات میتونم بگم وقتی خبر رفتنشو شنیدم شوکه شدم ...اصلا انتظار نداشتم...پیمان هنوز جوون بود...هنوزحیف بود...

خیلی هم جوون بود...

خیلی هم حیف بود...

اصلا نمیتونم تصورشم کنم که رفته زیر خروارها خاک ... نمیتونم دیدن عکسشو رو حجله و رو دست مردم هضم کنم...وقتی عکسای تشییع جنازشو میدیدم نمیتونستم به خودم بقبولونم که اون پیمانه که رو دستای مردم داره میره...باورش سخته که اندفعه که خواستم برم قطعه ی هنرمندان و بخوام برم پیش خسرو شکیبایی باید به پیمان هم سربزنم...

مرگش واقعا وحشتناک بود...

انقدر خوبی داشت که کسی راضی به رفتنش نمیشد...نمیتونم خاطراتی که با اولین سال ورودش به ایران رو تواولین مصاحبه ی تلویزیونیش تو به خانه بر میگردیم ساختم فراموش کنم

از وقتی این وب و زدم واسه آدمای زیادی این جمله رو نوشتم قیصر امین پور- عمو خسرو- آیدین حالا هم نوبت پیمانه که بهش بگم

خداحــــــافظ پیمان

خداحـــــــافظ نازنین

به قول فرزاد حسنی

خـــــــــــــــــــــــــــــدایش بیامرزد

دوشنبه رفتم نمایشگاه کتاب دل همه ی اونایی که نرفتن بسوزه...بسی خوش گذشت...کلی هم به بار علمیمون افزوده شد...

چندتا کتاب خریدم که اسم ۲تاشونو خیلی خیلی دوست دارم

چـــــــــــــه مهربانانه دوستم نداری

پــــــــــــاهای من کفشــــــــــــهای تو

چه مهربانانه دوستم نداری

شاید اگردوستم داشتی نمیتوانستم برای تو بنویسم

همه ی بزرگ راه های عشق یک سویه است

واعتبارنوشتن های من

نخواستن های توست

باشد که دوستم نداشته باشی...

گویا یه خاطره ای از افشین امپراطور جنت مکان منتشر شده که جا داره بلند بگید (قربون جدش)

البته باتشکر از آبجی پارمیه کبیر

بوس هم مال پارمی بود کسی دست نمیزنه

اين داستان را در عمرم به هيچ‌كس نگفتم. سال 2002 توي كاليفرنيا منتظر گاس هيدينك عزيز بودم. قرار بود تيم كره را بياورد اردوي آمريكا. آماده‌سازي جام جهاني بود. بورا ميلوتينيويچ زنگ زد و رفتيم شام.

غذا و گپ مان تمام شد و خداحافظي كرديم. باران غريبي داشت مي‌باريد، آمدم طرف ماشينم. يك و ولوي خوشگل داشتم. ديدم توي اتوبان، دوتا ماشين، كورس وحشتناكي گذاشته‌اند. اتوبان هم گاردريل نداشت. سوار ماشينم شدم. داشتم موسيقي ايراني گوش مي‌كردم. آن زمان‌ها معمولا زياد موسيقي ايراني گوش نمي‌دادم. باران مي‌آمد و من حال عجيبي داشتم. توي حال خودم بودم و با سرعت 120 حركت مي‌كردم كه يكدفعه قيامت شد. يكي از همان ماشين‌هايي كه كورس گذاشته بود با سرعت 170 كيلومتر آمد و كوبيد به ماشينم. در چندصدم ثانيه، ديدم كه عمرم تمام شد. مرگ آمد. لحظه رهايي آمد. در چندصدم لحظه، تمام خاطرات كودكي‌ام از جلوي چشمم گذشت. همه‌چيز شفاف و روشن بود. لحظه غريبي بود تمام كردم. در چندصدم ثانيه، پيچيدم سمت راست جاده و اتومبيل روبه‌رو به جاي شاخ به شاخ، زد به در پشتي ماشين من و اتومبيلم چرخيد و چرخيد و دو بار واژگون شد و افتاد. محشري بود انگار زمان ايستاده بود. همه صحنه‌ها به‌صورت اسلوموشن و حركت آهسته به پيش مي‌رفت. در چندصدم ثانيه، صورت آن راننده را ديدم. حتي رنگ پيراهنش را هم ديدم. همه‌چيز را ديدم. زمان كاملا سيال بود. آرامش عجيبي داشتم. چه آرامش مرگ آلودي! هيچ دردي نداشتم. فكر مي‌كردم نشسته‌ام روي آب. ريلكس ريلكس بودم. لبريز از آرامشي ابدي. انگاري در هوا پرواز مي‌كردم.

وقتي چشمم باز شد انگاري از يك خواب هزارساله بيدار شده‌ام. دستگاه پخش ماشينم همچنان موسيقي آتشين ايراني را پخش مي‌كرد. غريب آشنا مي‌خواند. از دوستت‌دارم‌ها مي‌خواند. يك آن به خودم آمدم. دست زدم روي پايم ديدم هنوز حس دارد. دست زدم به صورتم ديدم همه‌چيز سرجايش است. دست زدم روي قلبم، ديدم هنوز ديوانه‌وار مي‌كوبد بر طبل زندگي. خودم را كامل چك كردم و از ماشين بيرون آمدم. فقط كمي زانوي شلوارم جر خورده بود. شوكه شده بودم. رها بودم. اتوبان تاريك بود. ظلمات بود. بي‌ماه و بي‌نور و بي‌انعكاس. نه چراغي، نه نوري، نه آدميزادي. به گمانم فقط خدا بود.
همه جا كوه بود و دره. كوه‌هايي كه عاشق دره بودند و دره‌هايي كه عاشق كوه. چه همزيستي غريب‌شبانه‌اي. آمدم بيرون. ديدم چرخ ماشينم لب پرتگاه است. اگر فقط چند سانتي‌متر آن طرف‌تر مي‌ايستاد پرت مي‌شدم به دره‌اي سياه و وحشتناك. حال ملكوتي غريبي داشتم. انگار اراده‌اي چرخ ماشينم را در لبه ميلي‌متري يك گودال عميق جهنمي نگه داشته. آن آهن پاره غول‌پيكر به مويي بند بود. به خدا به مويي بند بود و شايد سنگريزه مقدس كه مرا از مرگ برمي‌گرداند. من شروع كردم به راه رفتن. عين مجنون مثل قيس. مثل مردي كه دعاي مادرش او را از نيستي به هستي بازگردانده. صدمتر آن طرف‌تر، لاستيك چرخ ماشينم افتاده بود. يكدفعه بنزين اتومبيل به آتش كشيده شد. تنها بودم در ميان دره و دوزخ و كبودي آسمان بي‌ستاره. تنها بودم و مرگ را به‌چشم ديدم. خداوند زندگي جديدي به من داده بود. از آن زمان نگاهم به زندگي عوض شد و فهميدم هر روزي كه زندگي مي‌كنم هديه‌اي رنگارنگ از خداوند آسمان لايتناهي است. اين زندگي دوم من است. هر اتفاق فرخنده‌اي را كه در هستي‌ام رخ مي‌دهد ربط مي‌دهم به آن شب مرگ‌آلود. هر لحظه زندگي‌ام، كادويي است از لطيف آسمان‌ها و زمين‌ها. هر روز را و هر شب را، هنوز را و هميشه را انگاري مي‌پيچد در كاغذ كادويي زيباي پر از نسترن‌ها و نيلوفرها و به من هديه مي‌دهد. اين زندگي دوم من است.

كاش همه ما مي‌مرديم و زنده مي‌شديم. كاش.

صداقت سیری چند؟

پارسال تابستون وقتی حسین هدایتی یا همون آبراموویچ خودمون وارد هیئت مدیره پرسپولیس شد کلی خوشحال شدیم  که یه آدم مایه دار تمام مشکلاتمونو حل میکنه و ناجی پرسپولیسی میشه که به همه ی عالم و آدم بدهکاره!

اون روزایی که  تو فصل نقل و انتقالات آبراموویچ وطنی یک تنه جولان میداد و اول با برگردوندن امپراطور به پرسپولیس وخریدهای پر زرق و برق مثل مازیار- پترویچ- توره- علیرضامحمد-منصوری و... وبعدش هم با راضی کردن جادوگر و برگردوندنش به پرسپولیس حسابی گردو خاک می کرد حتی توی خوابم این روزای سیاه رو نمیدیدیم.....

کابوس این فصل با استارت پرفراز و نشیب پرسپولیس آغاز شد تا درنهایت امپراطور رفیق نیمه راه بشه و شبونه فرار کنه و پرسپولیس بمونه  و یه آینده ی مبهم و تاریک... پرسپولیس روی یه نوار سینوسی حرکات نوسانیش رو ادامه میداد ودرطول فصل هیچوقت چهره ی یه تیم مدعی رو به خودش نگرفت....

تغییرات مداوم و اعصاب خورد کن چه در سطح مدیریت و چه در سطح کادر فنی اجازه ی نفس کشیدن تو یه هوای آزاد رو از پرسپولیس گرفت. تیمی که توی یه فصل دو تا مدیرعامل و سه تا سرمربی عوض کنه!! نبایدم بالاتر از رتبه پنجم توی جدول وایسه...

بازی های آخر بهانه ی خوبی واسه کادر فنی و بازیکنا و مدیران تیم بود تا موفقیت پرسپولیس رو دایورت کنند روی جام حذفی و آسیا وافتضاحشون تو لیگ رو ماست مالی کنند اما آتش اختلافات درونی روز به روز شعله ور تر میشد و جنگ قدرت بین اعضای هیئت مدیره کمر پرسپولیس رو توی جام حذفی هم شکست تا فصل کابوس وار هواداران پرسپولیس با شکست در همدان و ناکامی در کسب  سهمیه آسیا به پایان برسه....

گرانترین پرسپولیس تاریخ  ناکام  موند تا همه یک بار دیگه به این جمله خوب فکر کنیم :

" پول خوشبختی نمیاره"

من و تو هوادار پرسپولیس این روزا بهتر از هرکس دیگه ای مفهوم این جمله رو درک میکنیم

اصلا یاد اون پرسپولیس بی پول چندسال پیش بخیر که با تمام بی پولیاش و بازیکنای متوسطش دوست داشتنی تر از این ستاره های پولکی بود

تیم سال 80 رو میگم همون تیمی که فقط حامد کاویانپور ستارش بود اما عشق و تعصب و غیرت توش موج میزد...

اصلا چرا راه دور بریم همین پارسال

یاد حاج حبیب بخیر که با اون صداقت بی مثالش بهمون یاد داد که پاکی و درستی شرط موفقیته نه اسکناس و دسته چک

صداقت.....

چه گوهر نایابی شده این روزا بین مدیران پرسپولیس این صداقت لامصب....

کاش هدایتی میتونست با اون همه پول یه جو صداقت واسه خودش و بقیه ی مدیرای پرسپولیس بخره.....

اینم دانلود۲تا آهنگ جدیداز مهدی مقدم عسیسم به اسم تنهایی و توکجایی؟

درضمن این بوسم مال مهدی بود کسی دست نمیزنه

تنهایی

توکجایی؟

پ ن:

به دلیل علاقه ی وافری که چندوقته به مهدی مقدم عسیسم پیداکردم

آهنگ وبم رو هم تغییردادم